Ήταν ένα ρυάκι ταπεινό, που άδειαζε τα νερά του

στην ακτή του Πελάγου. Το περιφρονούσε και με το κάθε του πελαγίσιο κύμα του μουρμούριζε λόγια εμπαιχτικά.

• Κοίταξε το δικό μου όγκο νερού του έλεγε το πέλαγος. Επάνω μου ταξιδεύουν καράβια και υπερωκεάνια. Τι είσαι εσύ μπροστά μου και πώς τολμάς να με αγγίζεις;

• Ήταν ένα ρυάκι ταπεινό, που άδειαζε τα νερά του στην ακτή του Πελάγου. Το περιφρονούσε και με το κάθε του πελαγίσιο κύμα του μουρμούριζε λόγια εμπαιχτικά.

  • Κοίταξε το δικό μου όγκο νερού του έλεγε το πέλαγος. Επάνω μου ταξιδεύουν καράβια και υπερωκεάνια. Τι είσαι εσύ μπροστά μου και πώς τολμάς να με αγγίζεις;
  • Ναι του απαντούσε το ρυάκι. Αλλά οι άνθρωποι από εμένα παίρνουν και πίνουν νερό. Ακόμα και εκείνοι, που ταξιδεύουν επάνω στην πλάτη σου. Ποτέ από το δικό σου. Έχεις πράγματι όγκο. Αν είχες και σοφία θα ήξερες ότι «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Και δεν θα κόμπιαζες!