Η αρχή της ανησυχίας είναι το τέλος της πίστεως και η αρχή της αληθινής πίστεως είναι το τέλος της ανησυχίας.

Όταν κάποιος έρχεται και μου λέει: «Θέλω να σου δώσω»: τίποτα δεν μπορεί να μου δώσει.

Όταν κάποιος έρχεται και μου ζητάει: κάτι που μπορώ να δώσω αυτός πάντα μου δίνει πολλά.

Τι νόημα έχει να παίρνεις; Νόημα έχει να δίνεις.

Ο θάνατος αυτός καθαυτός δεν έχει σημασία, δεδομένου ότι όλοι οι άνθρωποι κάποτε πεθαίνουν. Σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο γερνάει κανείς και πεθαίνει.

Δεν μπορεί κανείς παρά να μακαρίζει εκείνους, που συνειδητά πιστεύουν στη μετά θάνατο ζωή. Γιατί με την πίστη τους αμβλύνουν όχι μόνο τις καθημερινές δοκιμασίες της ζωής αλλά και τον φόβο του θανάτου.

<<Μάθε μας ν’ αγαπήσουμε αυτούς που δεν αγαπήθηκαν. Κάνε μας να υποφέρουμε με τον πόνο των άλλων. Μην επιτρέψεις πια να ευτυχούμε μόνοι μας… Δος μας την αγωνία της παγκόσμιας δυστυχίας και φύλαξέ μας από τη λησμονιά των άλλω>>.

Για να καταλάβω αληθινά τον άλλο πρέπει να μπορώ να αδειάσω από τον εαυτό μου, και να γεμίσω από αυτόν, να τον προσλάβω αναλλοίωτο, να τον αποδεχθώ χωρίς όρους μέσα στην αγάπη. Η ασφάλεια που θα νιώσει κοντά μου στα πλαίσια της αγάπης θα τον βοηθήσει να γίνει καλύτερος.

Μάθε να χάνεις κάποιες μάχες για να κερδίσεις τον πόλεμο. Μάθε να ξεφεύγεις ειρηνικά από τις στείρες, βίαιες και προκλητικές συμπεριφορές του άλλου.

Δεν φτάνουμε στην αγάπη
βρίσκοντας ένα τέλειο άνθρωπο
αλλά μαθαίνοντας να βλέπουμε
ένα ατελή άνθρωπο τέλεια".

 Αντί να αναζητάς το ποιος έχει δίκιο συμφέρει πολύ περισσότερο να προσπαθήσεις να προσφέρεις αγάπη και γαλήνη στο φίλο σου.

 Κάθε εργασία σωματική και πνευματική, η οποία δεν έχει πόνο ή κόπο, ουδέποτε καρποφορεί γι’ αυτόν που την καταπιάνεται. Επειδή η Βασιλεία των ουρανών βιάζεται και “βιασταί αρπάζουσιν αυτήν”.

Όταν αγαπάς, χαίρεσαι. Και όταν αυξηθεί η αγάπη, τότε ο άνθρωπος δεν ζητάει την χαρά για τον εαυτό του, αλλά θέλει να χαίρονται οι άλλοι. Η θεϊκή χαρά έρχεται  με το δόσιμο!

Ο πνευματικός άνθρωπος είναι όλος ένας πόνος. Λειώνει από τον πόνο για τους άλλους, εύχεται, παρηγορεί. Και ενώ παίρνει τον πόνο των άλλων, είναι πάντα χαρούμενος, γιατί ο Χριστός του παίρνει τον πόνο και τον παρηγορεί πνευματικά.

Μέσα στον πόνο κρύβεται περισσότερη αγάπη από την κανονική. Γιατί, όταν πονάς τον άλλο, τον αγαπάς λίγο παραπάνω. Αγάπη με πόνο είναι να σφίξεις στην αγκαλιά σου έναν αδελφό σου που έχει δαιμόνιο και το δαιμόνιο να φύγει. Γιατί η «σφιχτή» αγάπη, η πνευματική αγάπη με πόνο, δίνει παρηγοριά θεϊκή στα πλάσματα του Θεού, πνίγει δαίμονες, ελευθερώνει ψυχές και θεραπεύει τραύματα με  το βάλσαμο της αγάπης του Χριστού που χύνει

Όσοι έχουν κοσμική αγάπη μαλώνουν ποιος να αρπάξει περισσότερη αγάπη για τον εαυτό του. Όσοι όμως έχουν την πνευματική, την ακριβή αγάπη μαλώνουν ποιος να δώσει περισσότερη αγάπη στον άλλο

Όταν ανάψει η πνευματική αγάπη, φλογίζεται όλο το στήθος. Όλο το στήθος γίνεται μια φλόγα. Καίγεται ο άνθρωπος από τη μεγάλη γλυκιά φλόγα της αγάπης του Θεού, πετάει, αγαπάει με αγάπη πραγματική, μητρική. Αυτή η εσωτερική φλόγα, την οποία ανάβει ο ίδιος ο Χριστός με την αγάπη Του, θερμαίνει  το σώμα πολύ περισσότερο  από την αισθητή φωτιά και έχει τη δύναμη να καίει κάθε σκουπίδι, κάθε κακό λογισμό καθώς και κάθε κακή επιθυμία και άσχημη εικόνα. Τότε η ψυχή αισθάνεται και τις θείες ηδονές που δεν συγκρίνονται με καμιά άλλη ηδονή!

Καθένας μας έχει τον ουρανό και τον άδη μέσα του. Η επιλογή ανήκει σ’αυτόν.

Κάποτε ένας άπιστος έλεγε στον Άγιο Αυγουστίνο:

-Οι εντολές της θρησκείας είναι ένα φορτίο, που περιορίζει την ανθρώπινη ελευθερία.

Κι ο Αυγουστίνος του απάντησε:

-Και τα φτερά του χελιδονιού είναι ένα πρόσθετο βάρος στο σώμα του. Όμως, χάρη σ’ αυτό το βάρος, το σώμα του χελιδονιού γίνεται ανάλαφρο και διασχίζει τους αιθέρες.

Ο ονομαστός για τον αδιάφθορο χαρακτήρα του Ρωμαίος πολιτικός Κάτων απέφευγε όσο μπορούσε τις τιμές. Μια μέρα ορισμένοι φίλοι και θαυμαστές του του είπαν:

-Όλοι οι Ρωμαίοι πολιτικοί έχουν το άγαλμά τους στην αγορά της Ρώμης. Γιατί εσύ δεν θέλεις να φτιάξουν και το δικό σου; Κι’ ο Κίμων αποκρίθηκε!

-Προτιμώ να ρωτούν οι επόμενες γενεές, γιατί δεν υπάρχει άγαλμά μου, παρά να ρωτούν γιατί υπάρχει.

Η πίστη αρχίζει κυρίως από κει, που παύει να λειτουργεί το μυαλό.

Στη ζωή μας πρέπει να ετοιμαζόμαστε όχι για ελαφρό φορτίο αλλά για γερές πλάτες.

Σε πολλούς τέντωνε τ’ αυτί σου και σε λίγους τη φωνή σου.

Τα μάτια αποκαλύπτουν εκείνο που είμαστε. Το στόμα εκείνο που γίναμε.

Αν όλοι οι άνθρωποι πίστευαν στο Χριστό, εγώ θα αμφέβαλα για τη θεότητά Του. Γιατί, αφού πολλών είναι διεφθαρμένα τα κριτήριά τους πώς θα μπορούσαν όλοι να διακρίνουν ότι ήταν Θεός;                                           Πασκάλ

Είναι πλέον καιρός. Είναι έσχατη ώρα όχι να οπισθοδρομήσουμε – όπως εσφαλμένα ίσως χαρακτηρίσουν κάποιοι αυτή την προοπτική – αλλά να ορθοδρομήσουμε. Να βαδίσουμε μπροστά, σε συνέχεια των βημάτων της Ιστορίας μας. Της Παραδόσεώς μας. Της Ορθοδόξου πίστεώς μας.

Υπάρχουν δύο είδη πίστεως. Η μικρά πίστη και η μεγάλη πίστη. Η μικρά πίστη λέει ότι ο Θεός θα φέρει τα πράγματα όπως τα θέλουμε. Η μεγάλη πίστη λέει, ότι θα τα θέλουμε τα πράγματα όπως τα φέρνει ο Θεός. Μακάριος ο άνθρωπος που έχει αυτή τη μεγάλη πίστη. Πίστη δεν είναι να λες ότι ο Θεός θα κάνει ότι θέλω. Πίστη είναι να λες θα θέλω ότι κάνει ο Θεός.   Αλέξανδρος Τσιριντάνης

Μια μέρα ο Αβάς Μακάριος, περπατώντας στην έρημο βρήκε ένα κρανίο ανθρώπου. Το μετακίνησε με το ραβδί του και το ρώτησε: Ποιος είσαι εσύ: -«Ήμουν ιερέας, των ειδώλων, και τώρα βρίσκομαι στην κόλαση»- απάντησε. «Θα’ ναι φοβερές οι φλόγες της κόλασης» είπε ο Αβάς.

 Η κόλαση, συνέχισε, είναι φοβερή. Αυτό όμως δεν είναι τίποτε μπροστά στο άλλο μαρτύριο. Σε ποιο; Ξαναρώτησε με αγωνία ο Αβάς. Είμαστε δεμένοι πλάτη με πλάτη έτσι που να μη μπορεί ο ένας να δει το πρόσωπο του άλλου. Όταν λοιπόν εσύ προσεύχεσαι για μας, τότε μας λασκάρουν λίγο τα σκοινιά και κοιταζόμαστε. Αυτό είναι η πιο μεγάλη μας ανακούφιση. Γιατί βλεπόμαστε σαν άνθρωπος με άνθρωπο»!