Πολλές φορές μικρά περιστατικά σφυρηλατούν μακρές φιλίες. Και μακρές φιλίες ναυαγούν πάνω σε μικρούς υφάλους.

      Τρία πράγματα είναι πάντα λιγότερα από ότι νομίζουμε.

                               Η εξυπνάδα μας, οι αρετές μας, οι ειλικρινείς φίλοι μας

    Απ’όλες τις βασανισμένες γυναίκες του Ευαγγελίου εκείνη που στέκει πιο κοντά μας είναι η Χαναναία. Η τυραννισμένη μητέρα, που ήρθε από τόπους μακρινούς να παρακαλέσει για το άρρωστο παιδί της. Τη γυναίκα που ταπεινώθηκε, κουλουριάστηκε σα σκυλάκι στα πόδια του Ιησού ικετεύοντας «Κύριε σώσον με. Η θυγάτηρ μου κακώς δαιμονίζεται». Αυτής της γυναίκας η μορφή μένει βαθιά χαραγμένη μέσα μας γιατί μας ξαναζωντανεύει, μιαν άλλη εικόνα. Της μητέρας μας, που όταν εμείς αιχμάλωτοι στα νύχια κάποιου δαίμονα παραστρατούσαμε και παραπατούσαμε εκείνη «έκραζεν οπίσω του Ιησού». Παρακαλούσε, προσευχόταν, ικέτευε για τη σωτηρία μας. Ίδια Χαναναία η καϋμένη η μητέρα μας.

     Τα τελευταία λόγια του Σωκράτη προς τους δικαστές, που τον καταδίκασαν σε θάνατο ήσαν:

      «αλλά γαρ ήδη ώρα απιέναι εμοί μεν αποθανούμενου, υμίν δε βιωσομένοις. Οπότεροι δε ημών έρχονται επί άμεινον πράγμα, άδηλον παντί πλην ή τω Θεώ».

      Δηλαδή: έφτασε, κύριοι δικαστές, ήδη η ώρα να φύγουμε. Εγώ μεν για να πεθάνω, εσείς δε για να ζήσετε. Τώρα, ποιος από εμάς πηγαίνει στο καλύτερο κανείς δεν το ξέρει παρά μονάχα ο Θεός.

      Λόγια γεμάτα μεγαλείο και αταραξία μπροστά στο θάνατο και την αδικία.

    Τα τελευταία λόγια του Σωκράτη προς τους δικαστές, που τον καταδίκασαν σε θάνατο ήσαν:

      «αλλά γαρ ήδη ώρα απιέναι εμοί μεν αποθανούμενου, υμίν δε βιωσομένοις. Οπότεροι δε ημών έρχονται επί άμεινον πράγμα, άδηλον παντί πλην ή τω Θεώ».

      Δηλαδή: έφτασε, κύριοι δικαστές, ήδη η ώρα να φύγουμε. Εγώ μεν για να πεθάνω, εσείς δε για να ζήσετε. Τώρα, ποιος από εμάς πηγαίνει στο καλύτερο κανείς δεν το ξέρει παρά μονάχα ο Θεός.

      Λόγια γεμάτα μεγαλείο και αταραξία μπροστά στο θάνατο και την αδικία.

Αν είχα να εκλέξω μεταξύ του να αδικώ ή να αδικούμαι, θα προτιμούσα να αδικούμαι. «Ελοίμην αν αδικείσθαι ή αδικείν».       Σωκράτης

    Ο γενναίος και τίμιος κρατάει πάντα μια θέση όχι μόνο στην καρδιά των φίλων, αλλά και των εχθρών.

Πολλοί χάνουν τον καιρό τους νοσταλγώντας τον καιρό, που χάθηκε

    Απ’ όλα τα λαλούμενα κάλλιο λαλεί η καμπάνα. Κι απ’ όλα τα μυρωδικά κάλλιο μυρίζει η μάνα.

   Δεν υπάρχει ισχυρότερη υδραυλική δύναμη στον κόσμο, από τα δακρυσμένα μάτια της μητέρας. Τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί στην ικεσία τους.

Ο Ζακχαίος είχε τη συναίσθηση ότι ήταν κοντός και γι’ αυτό έσπευσε να αναρριχηθεί με ταπείνωση στη συκομορέα. Και κατόρθωσε έτσι όχι μόνον να ιδεί τον Ιησούν, αλλά και να συνδειπνήσει μαζί του.

      Οι σύγχρονοι Ζακχαίοι του πνεύματος έχουν την εντύπωση ότι είναι γίγαντες. Αλλά όσο και αν τεντώσουν αλαζονικά το κορμί τους δε θα φθάσουν να εγγίσουν ούτε τα φυλλώματα της συκομορέας.

      Για να «ιδείς» τον Ιησού «τις εστίν» απαιτείται να ανεβείς πάνω στη συκομορέα. Και για να ανεβείς στη συκομορέα πρέπει να κατεβείς στην άκρα ταπείνωση.

      Οι σύγχρονοι Ζακχαίοι του πνεύματος έχουν την εντύπωση ότι είναι γίγαντες. Αλλά όσο και αν τεντώσουν αλαζονικά το κορμί τους δε θα φθάσουν να εγγίσουν ούτε τα φυλλώματα της συκομορέας.

      Για να «ιδείς» τον Ιησού «τις εστίν» απαιτείται να ανεβείς πάνω στη συκομορέα. Και για να ανεβείς στη συκομορέα πρέπει να κατεβείς στην άκρα ταπείνωση.

    Η μητέρα μου δεν μου δίδαξε τίποτα. Γιατί ήταν αγράμματη.

      Μου έμαθε όμως τα πάντα. Γιατί ήταν Πιστή. 

                                                              (Ένας πιστός για την μητέρα του)

Κάποτε θυμάμαι πως ο δάσκαλός μου, που ήταν φανατικός ειδωλολάτρης, εκδήλωσε το θαυμασμό του για τη μητέρα μου. Ρωτώντας, ποιος ήμουν εγώ και ποιανού, έμαθε την ηλικία μου και πόσο καιρό ήταν χήρα.

      Όταν, λοιπόν, του είπα ότι είναι σαράντα χρονών και έχει είκοσι χρόνια από τότε που έχασε τον πατέρα μου, έμεινε κατάπληκτος και με δυνατή φωνή, είπε:

    - «Βαβαί! Οίαι γυναίκες παρά χριστιανοίς εισίν»! (Πωπώ τι γυναίκες έχουν αυτοί οι χριστιανοί).                            Ιωάννης Χρυσόστομος

Ένας νέος εξομολογείται:

«Κύριε, άφησα τη μετριότητα να διαποτίσει τη ζωή μου. Μια αδικαιολόγητη ολιγάρκεια μου κλείνει το δρόμο προς τις κορφές.

Συμβιβάζομαι με τη «βάση» στη βαθμολογία, βολεύομαι σε μια μέτρια πνευματική ζωή. Γιατί να το κρύψω; Με ελκύει η γλυκιά ζωή όχι η αγωνιστική ζωή. Μου αρκούν τα φτερά της όρνιθας και δεν λαχταρώ τις δυνατές φτερούγες του αετού.

Τι κρίμα, να είμαι πλασμένος για ουρανοδρόμος αετός κι εγώ να μένω φτωχό οικόσιτο! Τι κρίμα.

Θα σε θανατώσει ο αυτοκράτορας, απείλησε τον επίσκοπο Βασίλειο, ο Μόδεστος.

Στην περίπτωση αυτή θα του οφείλω ευγνωμοσύνη, γιατί θα με ενώσει νωρίτερα με τον Κύριό μου, απάντησε με ηρεμία εκείνος.

Δεν μπόρεσε ο αυτοκρατορικός αντιπρόσωπος να συγκρατήσει την έκπληξή του.

Έχω πολλούς επισκόπους μέχρι τώρα αναστραφεί. Επίσκοπο, όμως, που να μιλάει τέτοια γλώσσα, πρώτη φορά στη ζωή μου συναντώ.  Και ο Βασίλειος της Καισάρειας, έθεσε τον επίλογο: Φαίνεται, του είπε, πως πρώτη φορά στη ζωή σου συναντάς ΕΠΙΣΚΟΠΟ.

. Ένα λαμπερό κάρβουνο μπορεί να σκεπαστεί από στάχτη, ένα αστέρι ποτέ.

Καλό όνομα! Είναι ακριβότερο από πολλά κιλά χρυσάφι.      

Καλό όνομα! Είναι ακριβότερο από πολλά κιλά χρυσάφι.      

   Εάν ένας φίλος είναι καμωμένος από μέλι, δεν σημαίνει πως πρέπει να τον φας κιόλας…         (Αραβική παροιμία)

    Η δυστυχία είναι η πιο αλάνθαστη ζυγαριά για να ζυγίσεις τους «φίλους» και να τους ξεχωρίσεις από τους αληθινούς φίλους.

  Γλίστρησαν –λέει- κι έπεσαν στον κάδο με το γάλα δύο βάτραχοι. Ο ένας, αφού είδε ότι δεν υπάρχει ελπίδα, τέντωσε τα πόδια του και παραδόθηκε στη μοίρα του. Έπειτα από λίγο βρέθηκε νεκρός στον πάτο.

      Ο άλλος δεν τόβαλε κάτω, είπε όχι! Κι’ άρχισε να κολυμπάει και να χτυπάει με τα πλατιά του πόδια το γάλα, είχε από τα χτυπήματα πήξει κι ο βάτραχος στάθηκε πάνω στο πηχτό γάλα συγκέντρωσε όσες δυνάμεις είχε κι έκαμε ένα άλμα. Πήδηξε προς την Ελευθερία. Και έκτοτε δεν έπαψε νύχτα-μέρα να κωάζει: «Ο τολμών νικά, ο επιμένων νικά!».

      Ο άνθρωπος δεν γερνάει όταν ασπρίζουν τα μαλλιά του, αλλά όταν μαυρίζει η καρδιά του.

1.      Όποιος αγαπάει την Αλήθεια αυτός πρέπει να έχει το άλογό του σελωμένο. Κινδυνεύει!

      Όποιος υπηρετεί την Αλήθεια αυτός πρέπει να έχει το πόδι του στον αναβολέα της σέλας του αλόγου του. Γίνεται στόχος!

      Όποιος θελήσει να εκστομίσει την Αλήθεια αυτός αντί για χέρια φτερά πρέπει να έχει. Διώκεται!

    Μια πεντάρα σ’ έναν άδειο κουμπαρά κάνει μεγαλύτερο κρότο από μια χρυσή λίρα σ’ έναν μισογεμάτο.

      Το ίδιο σ’ έναν κούφιο ελαττωματικό άνθρωπο μία φτηνή «πρωτιά» και ασήμαντη επίδοση.

    Η ευλυγισία είναι: για το σώμα χάρη, για το νου αρετή, για τη συνείδηση ελάττωμα.

     Η ευλυγισία είναι: για το σώμα χάρη, για το νου αρετή, για τη συνείδηση ελάττωμα.