Όσο περισσότερα λες, τόσο λιγότερα θυμούνται οι άνθρωποι

Όσο περισσότερα λες, τόσο λιγότερα θυμούνται οι άνθρωποι

   Το πάθος του θυμού, από τη στιγμή που θα αποβάλει την λογική και εξουσιάσει την ψυχή, αποθηριώνει εξ ολοκλήρου τον άνθρωπο, που δεν του επιτρέπει ούτε άνθρωπος να είναι, αφού δεν έχει πλέον τη βοήθεια της λογικής.

Ότι αποκάλυψε ο Χριστός ας μην το κρύβουμε εμείς, ας μη το διορθώνουμε ας μη το παραμορφώνουμε.                      Αββάς Παμβώ.

Αν κάποιος που έφτασε ψηλά θυμάται την ταπεινή καταγωγή του, την ξεχνούν οι γύρω του. Αν την ξεχάσει τότε την θυμούνται όλοι. Και την σχολιάζουν 

. Κανείς δεν είναι τόσο πλούσιος, που να μην έχει ανάγκη ένα χαμόγελο. Και κανείς δεν είναι τόσο φτωχός, που να μην μπορεί να το δώσει.

Είναι πιο εύκολο να μελετά κανείς βιβλία, παρά ανθρώπους. Ο άνθρωπος είναι βιβλίο κλειστό.

Ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος μόνο για να πατάει αλλά και για να πετάει.

Κάθε καινούρια μέρα είναι ένα χαμόγελο του Θεού. Από τον άνθρωπο εξαρτάται να το μεταβάλει, κατά τη διάρκεια της ημέρας σε γέλιο ή σε κλάμα.

Είναι ευκολότερο να διδάσκεις 20 ανθρώπους παρά να είσαι ένας από τους 20 που εφαρμόζει τα όσα διδάσκεις.

Είναι παρατηρημένο ότι πιο πολλοί είναι οι άνθρωποι που κατέστρεψαν μόνοι τους τον εαυτό τους, από εκείνους που κατεστράφησαν από άλλους.

Κατά την Παραβολή της Μελλούσης Κρίσεως οι άνθρωποι θα καταδικαστούν όχι για τι κακό που έκαναν αλλά για το καλό που παρέλειψαν.

 Ένας Ολλανδός μεγαλοκτηματίας, στην Νότιο Αφρική, είδε κάποτε ένα φτωχό ιθαγενή γεωργό να διαβάζει το Ευαγγέλιο και του είπε εμπαικτικά: Αυτό το βιβλίο δεν είναι για τα μούτρα σου!

- Πώς δεν είναι; απάντησε εκείνος… για μένα είναι, αφού έχει το όνομά μου! 

- Το όνομά σου; Τι είναι αυτά που λες…

- Ναι. Άκου τι γράφει εδώ: «Ο Ιησούς Χριστός ήλθε στον κόσμο για να σώσει αμαρτωλούς» (Α΄Τιμ. α΄ 15). Άκουσες; «Αμαρτωλούς»! Ένας απ’ αυτούς είμαι κι εγώ.

Οι σωστές, οι μεγάλες ιδέες μοιάζουν με τα καρφιά. Όσο πιο πολύ χτυπούνταν τόσο βαθύτερα εισχωρούν.

Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, είπε στους μαθητές του:

«Αν σας είπα τα επίγεια και δεν πιστεύετε, πώς θα πιστέψετε

τα επουράνια αν σας τα πω;»

(Ι

δυστυχώς η λογική κλόνισε την πίστη

 και γέμισε τις ψυχές με αμφιβολίες.

Έτσι, επόμενο είναι να στερούμαστε τα θαύματα,

γιατί το θαύμα ζείται και δεν εξηγείται"

 Γέρων Παϊσιος

Αν θέλεις ναδεις τον κόσμο να γίνεται καλύτερος,

άρχισε από τον εαυτό σου. Είναι ο συντομότερος δρόμος.

Από το θυμό και ξίφος ακονίζεται. Τολμάται θάνατος ανθρώπου από χέρι ανθρώπινο. Από αυτόν μεν οι αδελφοί αγνόησαν ο ένας τον άλλον, γονείς και παιδιά εξέχασαν την συγγένεια. Κατά πρώτον λοιπόν αγνοούν τους εαυτούς τους οι οργιζόμενοι, έπειτα όλους μαζί τους φίλους τους.

Ο καθένας μας είμαστε ένα μηδενικό. Ένα μηδενικό όμως που παίρνει αξία, όταν μπροστά από αυτό μπαίνει η μεγάλη μονάδα, ο Χριστός.

Διώξτε τα πεπυρωμένα βέλη των λογισμών της υπερηφάνειας. Και μείνετε για πάντα ψυχές ταπεινές, όπως ταπεινός ήταν και ο Ιησούς μας.

Κοντάκιο:
«Επεφάνης σήμερον τη οικουμένη και το Φως Σου Κύριε εσημειώθη εφ΄ ημάς εν επιγνώσει υμνούντας Σε Ήλθες εφάνης το Φως το απρόσιτον 

Ἀπὸ τὸ Γεροντικό

Ἕνας γέροντας εἶπε:
- Ἂν σταθεῖς σ᾿ ἕναν τόπο καὶ δεῖς ἐκεῖ κάποιους νὰ καλοπερνοῦν, μὴν τοὺς ζυγώσεις.
Ἂν ὅμως ὑπάρχει ἄλλος, ποὺ εἶναι φτωχὸς καὶ δὲν ἔχει οὔτε ψωμί, πλησίασέ τον, καὶ θὰ βρεῖς (ψυχική) ἀνάπαυση.

Ἂν θέλεις ν᾿ἀκολουθήσεις τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ κρεμάσεις μαζί Του, πάνω στὸ σταυρό, τὸν παλιό σου ἑαυτό, πρέπει (πρῶτα) νὰδιώξεις ἀπὸ κοντά σου ἐκείνους ποὺ σὲ κατεβάζουν ἀπὸ τὸ σταυρό, (ἔπειτα) νὰ ἑτοιμαστεῖς γιὰ νὰ ὑπομείνεις ταπεινώσεις, καὶ τέλος), νὰ ἀναπαύεις τὶς καρδιὲς ἐκείνων ποὺ σὲ στενοχωροῦν.

Τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ

Ἂς ἀποφεύγουμε ὅσους μᾶς βλάπτουν, ἔστω κι ἂν εἶναι φίλοι ἢ γιὰὁποιοδήποτε λόγο ἀπαραίτητοι. Σὰν πρότυπα νὰ ἔχουμε αὐτοὺς ποὺ ἀσκοῦν τὴν ἀρετή.

ΤοῦἀββᾶἩσαΐα

Ένα μεγάλο μέρος από τις έγνοιες και τις αγωνίες μας οφείλεται σε φόβους και εφιάλτες που δεν θα έλθουν ποτέ.

Ο ιερός Χρυσόστομος μιλώντας για τη μετάνοια, λέει: «Εξ αιτίας της αμαρτίας δόθηκε στον άνθρωπο η λύπη, και με τη λύπη εξαλείφεται η αμαρτία. Πόσο μεγαλόδωρος είναι ο Θεός! Αυτό που έδωσε στον άνθρωπο για τιμωρία, το μετέτρεψε σε σωτηρία. Η αμαρτία γέννησε την λύπη και η λύπη εξάλειψε την αμαρτία. Όπως ακριβώς το σκουλήκι γεννιέται από το ξύλο και στη συνέχεια τρώει το ξύλο, έτσι και η λύπη που γεννήθηκε από την αμαρτία, όταν προσφέρεται με τη μετάνοιά μας, στη συνέχεια τρώει την αμαρτία».