Ένας αληθινά μεγάλος άνθρωπος κρατάει πάντοτε την απλότητα ενός παιδιού, όσο πιο σπουδαίος τόσο πιο πολύ παιδί.

Κάθε καινούρια μέρα είναι ένα χαμόγελο του Θεού. Από τον άνθρωπο εξαρτάται να το μεταβάλει, κατά τη διάρκεια της ημέρας σε γέλιο ή σε κλάμα.

 Η ψυχή του ανθρώπου είναι ο χώρος που μπορεί να κάμει κανείς από τον Άδη έναν Παράδεισο και από τον Παράδεισο έναν Άδη.   Πασχάλ

Οι χαρταετοί σηκώνονταi ψηλότερα όταν εναντιώνονταi στον άνεμο παρά όταν συμμαχούν μαζί του

Αν κάποιος που έφτασε ψηλά θυμάται την ταπεινή καταγωγή του, την ξεχνούν οι γύρω του. Αν την ξεχάσει τότε την θυμούνται όλοι. Και την σχολιάζουν .

Η ανθρώπινη ψυχή έχει περισσότερη ανάγκη του ιδανικού παρά του πραγματικού. Με το πραγματικό υπάρχει κανείς, με το ιδανικό ζει. Λοιπόν θέλετε να λογαριάσουμε τη διαφορά; Τα ζώα υπάρχουν. Οι άνθρωποι ζουν.

Η ανθρώπινη ψυχή έχει περισσότερη ανάγκη του ιδανικού παρά του πραγματικού. Με το πραγματικό υπάρχει κανείς, με το ιδανικό ζει. Λοιπόν θέλετε να λογαριάσουμε τη διαφορά; Τα ζώα υπάρχουν. Οι άνθρωποι ζουν.

Κανείς δεν είναι τόσο πλούσιος, που να μην έχει ανάγκη ένα χαμόγελο. Και κανείς δεν είναι τόσο φτωχός, που να μην μπορεί να το δώσει.

Είναι πιο εύκολο να μελετά κανείς βιβλία, παρά ανθρώπους. Ο άνθρωπος είναι βιβλίο κλειστό

Είναι ευκολότερο να διδάσκεις 20 ανθρώπους παρά να είσαι ένας από τους 20 που εφαρμόζει τα όσα διδάσκεις.

Ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος μόνο για να πατάει αλλά και για να πετάει

Κατά την Παραβολή της Μελλούσης Κρίσεως οι άνθρωποι θα καταδικαστούν όχι για τι κακό που έκαναν αλλά για το καλό που παρέλειψαν.

Οι σωστές, οι μεγάλες ιδέες μοιάζουν με τα καρφιά. Όσο πιο πολύ χτυπιούνταν τόσο βαθύτερα εισχωρούν.

Πήρατε το δρόμο της φυγής σας τον Άσωτο; Πάρτε τώρα και το δρόμο της επιστροφής σαν κι εκείνον. Μετανοήστε για την αμαρτωλή σας ζωή και γυρίστε πίσω στο Θεό. Βοσκοί και βοσκοπούλες των παθών, πετάξτε τα ξυλοκέρατα της αμαρτίας και ελάτε κοντά στο Θεό. Πεινασμένες ψυχές, ζητήστε άφεση από τον πνευματικό πατέρα, και ελάτε να χορτάσετε με το σώμα και το αίμα του Χριστού μας. Ο Θεός σας περιμένει. 

 Προς πενθούσα μητέρα

  Μην κλαις! Κι είν’ αγγελόπουλο!

                Δεν ήτανε παιδί σου…

        Ενώ με τ’ άλλα χόρευε,

                 παιδιά του Παραδείσου,

        το δύστυχο ξεστράτισε

                 και σούπεσε στα στήθη.

        Μα ο Πλάστης σαν δεν άκουσε

                  τ’ ωραίο του τραγούδι,

        σαν είδε αφού τα μέτρησε,

                  πως λείπ’ ένα αγγελούδι,

        έστειλ’ ευθύς κάτω στη γη

                   και πήρε το παιδί σου…

        Και τώρα είναι μαζί Του

                    στον ουρανό ψηλά!

                                       Άγνωστου ποιητή

 Τα πόδια του Ληστή ήσαν τα πρώτα που πάτησαν στον Παράδεισο. Δεν τον λέρωσαν όμως. Γιατί ήταν πόδια καθαρά. Πλυμένα στο λουτρό της μετανοίας.

* Κύριε,

Κάνε με να υπομένω

Ότι δεν μπορώ να αλλάξω.

Δος μου δύναμη να αγωνίζομαι

Για ότι μπορώ να αλλάξω.

Χάρισέ μου, τέλος, σοφία

Για να ξεχωρίζω το ένα από το άλλο.

   Μόνον τότε επιτρέπεται ο θυμός, όταν είναι εναντίον του διαβόλου και της αμαρτίας, όχι κατά των ανθρώπων

   Ο θυμός προκαλεί μάχη, η μάχη γεννά ύβρεις, οι ύβρεις κτυπήματα, τα κτυπήματα τραύματα, από τα οποία πολλές φορές προκαλούνται θάνατοι.

   Από την πρώτη στιγμή ας σταματήσουμε το κακό με το να ξεριζώσουμε την οργή με κάθε τρόπο από τις ψυχές.

   Σε έβρισε; Συ πες καλό λόγο.

   Σε εκτύπησε; Εσύ να υπομείνεις.

 Ένας Ολλανδός μεγαλοκτηματίας, στην Νότιο Αφρική, είδε κάποτε ένα φτωχό ιθαγενή γεωργό να διαβάζει το Ευαγγέλιο και του είπε εμπαικτικά: Αυτό το βιβλίο δεν είναι για τα μούτρα σου!

- Πώς δεν είναι; απάντησε εκείνος… για μένα είναι, αφού έχει το όνομά μου! 

- Το όνομά σου; Τι είναι αυτά που λες…

- Ναι. Άκου τι γράφει εδώ: «Ο Ιησούς Χριστός ήλθε στον κόσμο για να σώσει αμαρτωλούς» (Α΄Τιμ. α΄ 15). Άκουσες; «Αμαρτωλούς»! Ένας απ’ αυτούς είμαι κι εγώ.

   Μη λοιπόν θεραπεύετε το κακό με το κακό, μήτε να επιχειρείτε να υπερβείτε ο ένας τον άλλον στις συμφορές. Σε ύβρισε αυτός που οργίστηκε; Σταμάτησε το κακό με τη σιωπή. Εσύ δε, σαν ρεύμα, την οργή εκείνου αφού υποδεχθείς στην καρδιά σου, τους ανέμους να μιμείσαι, που με το αντιφύσημα ανταποδίδουν κάθε τι που λαμβάνουν. 

Όπως δηλαδή οι χείμαρροι που μαζεύονται στα κοιλώματα παρασύρουν ότι βρούν μπροστά τους, έτσι οι ορμές των οργιζόμενων είναι βίαιες και ασυγκράτητες και παρασύρουν ομοίως όλους.

   Οι θυμώδεις δεν σέβονται τα γηρατειά, ούτε την αρετή της ζωής, ούτε την συγγένεια, ούτε υπέρτερα χαρίσματα, ούτε τίποτε άλλο από τα τίμια των ανθρώπων. Ο θυμός είναι μια στιγμιαία τρέλλα.

Από το θυμό και ξίφος ακονίζεται. Τολμάται θάνατος ανθρώπου από χέρι ανθρώπινο. Από αυτόν μεν οι αδελφοί αγνόησαν ο ένας τον άλλον, γονείς και παιδιά εξέχασαν την συγγένεια. Κατά πρώτον λοιπόν αγνοούν τους εαυτούς τους οι οργιζόμενοι, έπειτα όλους μαζί τους φίλους

Aυτοί που είναι έτοιμοι να καταστρέψουν ο ένας τον άλλον και να βλάψουν τους ομόφυλούς τους, ευλόγως θα μπορούσαν να συναριθμηθούν με τα θηρία και τα δηλητηριώδη ζώα στα οποία εκ φύσεως ενυπάρχει αδιάλλακτο μίσος προς τους ανθρώπους. Εξαιτίας του θυμού υπάρχουν αχαλίνωτες γλώσσες και ξέφραγα στόματα. Χέρια ασυγκράτητα, ύβρεις, χλευασμοί, κατηγορίες, προσβολές και τόσα άλλα που δεν μπορεί να απαριθμήσει κανείς, είναι πάθη που γεννώνται από την οργή και τον θυμό. 

   Απ’όλες τις βασανισμένες γυναίκες του Ευαγγελίου εκείνη που στέκει πιο κοντά μας είναι η Χαναναία. Η τυραγνισμένη μητέρα, που ήρθε από τόπους μακρινούς να παρακαλέσει για το άρρωστο παιδί της. Τη γυναίκα που ταπεινώθηκε, κουλουριάστηκε σα σκυλάκι στα πόδια του Ιησού ικετεύοντας «Κύριε σώσον με. Η θυγατήρ μου κακώς δαιμονίζεται». Αυτής της γυναίκας η μορφή μένει βαθιά χαραγμένη μέσα μας γιατί μας ξαναζωντανεύει, μιαν άλλη εικόνα. Της μητέρας μας, που όταν εμείς αιχμάλωτοι στα νύχια κάποιου δαίμονα παραστρατούσαμε και παραπατούσαμε εκείνη «έκραζεν οπίσω του Ιησού». Παρακαλούσε, προσευχόταν, ικέτευε για τη σωτηρία μας. Ίδια Χαναναία η καϋμένη η μητέρα μας.

Κωνσταντίνος Κούρκουλας

   Πνευματικοί Αντίλαλοι

. Η τιμωρία του ψεύτη δεν είναι ότι δεν τον πιστεύουν οι άλλοι, αλλά ότι αυτός δεν μπορεί να πιστέψει κανέναν.