Όταν ζητάμε κάτι από τον Πανάγαθο Θεό, ας το ζητούμε ακούραστα, επίμονα, αλλά και ταπεινά. Όχι με απαιτήσεις και γογγυσμό, αλλά με ευλαβική αποδοχή της θείας παιδαγωγίας.

— «Κύριε, βοήθει μοι», θα πει κάποιος. Μια ξαφνική αρρώστια μου παρουσιάστηκε κι ανησυχώ. Μισόλογα λένε οι γιατροί. Πού να στηριχθώ; Σε Σένα εναποθέτω το καυτό πρόβλημά μου. Σε ικετεύω. Κι αν καθυστερήσεις, κι αν σιωπάς, εγώ θα περιμένω…

— «Κύριε, Υιέ Δαυΐδ» θα φωνάξει άλλος. Έχω αγωνία με τις σπουδές. Ο μεγάλος συναγωνισμός με φοβίζει. Κάποιες αποτυχίες με αποθαρρύνουν. Ωστόσο, θέλω να προχωρήσω. Μη με αφήνεις. Αγωνίζομαι, προσεύχομαι κι ελπίζω… Αν τα «κυνάρια» γεύονται « ἀπό τῶν ψιχίων… τῆς τραπέζης» Σου, πόσο μάλλον τα παιδιά Σου — όσο ανάξια κι αν είναι — μπορούν να ελπίζουν.

— «Ελέησόν με, Κύριε», θ’ ακουσθεί και τρίτος. Σπλαχνίσου με. Το σπίτι μου δοκιμάζεται σκληρά. Τα αδέλφια μου… Οι γονείς μου… Έχουμε άμεση ανάγκη της παρουσίας και της ειρήνης Σου. Γι’ αυτό μ’ εγκαρτέρηση αδιάκοπα Σε ικετεύω, έχοντας την πεποίθηση ότι δεν αδιαφορείς. Όσο κι αν αργείς…

Όταν έτσι επίμονα και ταπεινά προσευχηθούμε, τότε θα μας χαρίσει γενναιόδωρα τις ευλογίες Του ο Χριστός.

Θα μας αξιώσει πρώτα από όλα να Τον έχουμε πλησιάσει και να έχουμε συνδεθεί μαζί Του. Κατόπιν θα μας χαρίσει την ευαρέσκεια, την εύνοια, το θεοτίμητο έπαινό Του. Τέλος, θα ικανοποιήσει και το αίτημά μας. Θα δώσει τη θεοπρεπή εντολή «γενηθήτω σοι ὡς θέλεις»

Η Χαναναία είναι η προβολή του ταπεινού και ,

γιατί όχι, άγιου ανθρώπου.

Το κίνητρό της πολύ ισχυρό. Αγαπά.

Δεν ξεκινάει εγωκεντρικά …για τον εαυτό της,

αλλά από αγάπη της μάνας για το άρρωστο παιδί της.
Δεν κάμπτεται… Δεν το βάζει κάτω.. Ζητά ,

Όχι Απλώς Τη Θεραπεία…Την Πρόσκαιρη Ανακούφιση Αλλά Την Ίαση… επιμένει.

Αδιαφορώντας για την αξιοπρέπειά της ,

τρέχει πίσω απ τον Χριστό και γίνεται φορτική.
Ονομάζει τον Ιησού Υιό Δαβίδ.

·       Τον Αναγνωρίζει Ως Τον Αναμενόμενο Μεσσία

   Της Εβραϊκής Θρησκευτικής Παράδοσης.

·         Η Πίστη Της Την Οποία Θαυμάζει Ο Ίδιος Ο ΚύριοςΕίναι Η Βεβαιότητα Ότι Ο Ιησούς Από Την Ναζαρέτ Είναι Ο Μεσσίας Τον Οποίο Προσδοκούν Οι Προφήτες Της Παλαιάς Διαθήκης. 

Κι όμως…Η Χαναναία δεν γνωρίζει

ότι ο Χριστός είναι ο Μεσσίας ..απλά

αναγνωρίζει την αγιότητα και τη Χάρη

στο πρόσωπο Του.

Συναισθάνεται το φως της παρουσίας Του.Ενθουσιάζεται, Θαυμάζει, Γοητεύεται,

Και Αγαπά Τον Χριστό.. Ελπίζει Σ Αυτόν.

Τον Πλησιάζει Με Πάθος, Εσωτερική Φλόγα …

Δεν Προβληματίζεται, Δεν Αναλύει, Δεν Θεολογεί, Δεν Αμφισβητεί ,αλλά απλά πιστεύει..

Η Χαναναία, Πρότυπο Πίστης, Δεν Διαλέγεται. Εκλιπαρεί.

Δεν σκέπτεται νηφάλια … Αρπάζεται από τον Χριστό…

σαν ναυαγός.

Η Χαναναία δεν σκέπτεται, πάσχει.

Ο Κύριος Θαυμάζει Την Πίστη Της. ..

Που Είναι Πάθος, Μέθη, Δάκρυα,

Έρωτας, Προσευχή.

Είναι Άκρα Ταπείνωση.

Με αυτή την πίστη κερδίζει όχι μόνο την ίαση της κόρης της αλλά και τον Θαυμασμό του Κυρίου.

Η Χαναναία άθελά της.. θεολογεί.

Ο πόνος, μάς βοηθά να εκφραζόμαστε καρδιακά.

Μήπως…Στην Ευαγγελική αφήγηση της Χαναναίας,

το σημαντικό δεν είναι η ίαση της κόρης..

Αλλά Η Ταπείνωση Και Η Αγάπη Της Μητέρας;

Το θαύμα δεν είναι η ίαση..

αλλά η σχέση με τον Χριστό;

Χαιρετε.

«Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου». Ένας ληστής πρώτος ένοικος του Παραδείσου! Ένας ληστής υπόδειγμα ομολογίας. Ένας ληστής παράδειγμα μετανοίας. Έτσι ώστε να εννοήσουμε όλοι μας ότι δε μας δικαιώνουν ενώπιον του Θεού ούτε μας εισάγουν στη Βασιλεία του απλώς οι καλές μας πράξεις. Όπως αντίστοιχα δε μας αποκλείουν οι πολλές και βαριές αμαρτίες. Μας αποκλείει από τη χαρά του Παραδείσου η σκληροκαρδία μας, η αμετανοησία μας και ο εγωισμός μας. Και μας ανοίγει τη θύρα του ελέους του, για να εισέλθουμε στη Βασιλεία του, η έμπρακτη και βαθιά μετάνοιά μας. Έτσι, για να μην απελπιζόμαστε από την αδυναμία μας, αλλά να ελπίζουμε στο έλεός του, ας αφήσουμε να διαποτίσει το εσωτερικό μας η ικεσία – κλειδί του ληστή: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου».

"Εάν πεθάνω σε κάποια φυλακή θα είναι για μένα το μεγαλύτερο κέρδος. Θέλω να πεθάνω πάνω στο καθήκον, είτε στον δρόμο για κάποιο σωφρονιστικό ίδρυμα ή κατά την επιστροφή μου προς το σπίτι. 

Ο Χριστός πέθανε από αγάπη για τον άνθρωπο. Αυτό είναι το τέρμα, το τέλειο και το άριστο".

Ο  Αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτοπουλος

Ε ίμαστε απ το Σώμα Σου τα μελη Σου

Η πνοή απ την αναπνοή Σου

Οι κλιματαριες απ το αμπέλι Σου

Η εικόνα η δική Σου

Κι όσοι απ τους ανθρώπους δεν Σε πίστεψαν

κι όσοι απ τους ανθρώπους Σε προδώσαν

είναι σαν τους σπόρους που δεν φύτρωσαν

και σ’άγονη γη νεκρώσαν

Είσαι η αγάπη που τον κόσμο αγκαλιάζει

κι αυτά που δεν ξέρουμε κι αυτά που δεν είδαμε

κι αυτά που πρόκειται να δούμε

 Την ημέρα της Κρίσεως δεν θα ρωτηθούμε τι έχουμε διαβάσει, αλλά τι έχουμε κάνει, ούτε πόσο εύγλωττα μιλήσαμε, αλλά αν ζήσαμε ενάρετα. Πες μου πού βρίσκονται τώρα όλοι εκείνοι οι διδάσκαλοι και οι σοφοί, που γνώρισες όταν ακόμη ζούσαν και διαπρέπανε στην επιστήμη τους. Άλλοι κατέχουν τώρα τις θέσεις τους και δεν ξέρω αν ο κόσμος τους θυμάται καν. Όσο ζούσαν, τους θεωρούσαν σπουδαίους. Τώρα όμως κανένας δε μιλεί πια γι’ αυτούς. Ω! πόσο γρήγορα περνά η δόξα αυτού του κόσμου. Αν η ζωή τους ήταν θεάρεστη ανάλογα με τα έργα τους, θα μπορούσε να πει κανείς πως οι μελέτες κι οι γνώσεις τους δεν επήγαν χαμένες. Πόσοι όμως χάνονται σ’ αυτόν τον κόσμο κι είναι αφορμή οι άσκοπες σπουδές τους κι η αδιαφορία τους προς το χρέος που έχουν να υπηρετήσουν το Θεό. Κι επειδή προτιμούν να είναι σπουδαίοι παρά ταπεινοί, χάνουν τον εαυτό τους μέσα στη φαντασιοπληξία τους. Αληθινά μεγάλος είναι κείνος που αγαπά. Αληθινά μεγάλος είναι κείνος που βλέπει μικρό τον εαυτό του και αδιαφορεί για τις εγκόσμιες τιμές πραγματικά συνετός είναι εκείνος που «πάντα ηγείται σκύβαλα, ίνα Χριστόν κερδίσει». Αληθινά μορφωμένος είναι εκείνος που κάνει το θέλημα του Θεού και απαρνιέται το δικό του

Για καμιά αιτία, ούτε ακόμη από αγάπη σε κάποιο πρόσωπο δεν πρέπει να κάνουμε έστω και το παραμικρότερο κακό. Μπορούμε όμως ν’ αναβάλλουμε την εκτέλεση καλού έργου, αν η αναβολή είναι προς το συμφέρον εκείνου ακριβώς που το έχει ανάγκη ή να το αντικαταστήσουμε με άλλο έργο καλύτερο. Κάνοντας έτσι, όχι μόνο δεν παραλείπουμε μια καλή πράξη, αλλά κάνομε άλλη καλύτερη. Η καλή πράξη ωφελεί εκείνον που την κάνει, μόνο όταν γίνεται με αγάπη. Και τότε η καλή πράξη, όσο κι αν αυτή είναι μικρή κι ανάξια λόγου, είναι καρποφόρα. Επειδή ο Θεός εκτιμά περισσότερο την καλή διάθεση, από το μέγεθος του καλού.

Εκείνος που αγαπά πολύ, κάνει πολύ και εκείνος που ότι κάνει το κάνει καλά, κάνει επίσης πολύ. Πολύ κάνει εκείνος που εξυπηρετεί περισσότερο το κοινό καλό, παρά το συμφέρον του. Πολλά έργα αν και φαίνονται έργα αγάπης, έχουν κίνητρα κοσμικά, επειδή η φυσική μας κλίση, η εγωπάθειά μας, η ελπίδα να μας αναγνωρίσουν το καλό που κάναμε και η επιθυμία του κέρδους πολύ σπάνια απουσιάζουν από τις πράξεις μας.

Εκείνος που αισθάνεται τέλεια και αληθινή αγάπη δε ζητά ποτέ το δικό του συμφέρον, αλλά επιθυμεί πάντα τη δόξα του Θεού. Και δε φθονεί κανένα, επειδή δε ζητά ευχαρίστηση αποκλειστικά για τον εαυτό του και ούτε ενεργεί για δική του ικανοποίηση, αλλά πάνω από κάθε αγαθό ζητά την ευτυχία του στο Θεό. Κανένα καλό δεν αποδίδει στον άνθρωπο, αλλά φρονεί πως πηγή όλων των αγαθών είναι ο Θεός, που απ’ αυτόν προέρχονται τα πάντα και που σ’ αυτόν αναπαύονται τελικά κι αιώνια όλοι οι άγιοι. Ω! αν είχε κανείς και σπινθήρα μόνο αληθινής αγάπης, θα έβλεπε όλα τα εγκόσμια πράγματα γεμάτα ματαιότητα.

Για καμιά αιτία, ούτε ακόμη από αγάπη σε κάποιο πρόσωπο δεν πρέπει να κάνουμε έστω και το παραμικρότερο κακό. Μπορούμε όμως ν’ αναβάλλουμε την εκτέλεση καλού έργου, αν η αναβολή είναι προς το συμφέρον εκείνου ακριβώς που το έχει ανάγκη ή να το αντικαταστήσουμε με άλλο έργο καλύτερο. Κάνοντας έτσι, όχι μόνο δεν παραλείπουμε μια καλή πράξη, αλλά κάνομε άλλη καλύτερη. Η καλή πράξη ωφελεί εκείνον που την κάνει, μόνο όταν γίνεται με αγάπη. Και τότε η καλή πράξη, όσο κι αν αυτή είναι μικρή κι ανάξια λόγου, είναι καρποφόρα. Επειδή ο Θεός εκτιμά περισσότερο την καλή διάθεση, από το μέγεθος του καλού.

Η φωτιά δοκιμάζει το σίδερο, ο δε πειρασμός τον δίκαιο άνθρωπο. Συχνά δεν ξέρομε τι μπορούμε να κάμουμε και ο πειρασμός αποκαλύπτει εκείνο που ακριβώς είμαστε. Όπως κι αν είναι λοιπόν οφείλομε ν’ αγρυπνούμε και μάλιστα στην αρχή του πειρασμού. Επειδή πολύ πιο εύκολα καταβάλλομε τον εχθρό, αν δεν τον αφήσουμε να μπει μέσα μας κι αν τον αποδιώξουμε αμέσως μόλις φανεί μπροστά μας. Σχετικά με τη αλήθεια αυτή ένας αρχαίος σοφός είπε: «Σταμάτησε το κακό στην αρχή του, επειδή όταν προχωρήσει, το φάρμακο φθάνει αργά». Στην αρχή μια πονηρή σκέψη περνά απλώς από το νου μας. Ακολουθεί ζωηρή φαντασία. Ύστερα η ευχαρίστηση. Μετά η προτροπή. Και τέλος η συγκατάθεση. Έτσι σιγά-σιγά ο εχθρός κατακτά ολότελα την ψυχή μας, γιατί δε βρήκε αντίσταση στη αρχή. Όσο περισσότερο καθυστερούμε και αναβάλλουμε την αντίδρασή μας, τόσο λιγοστεύει η δύναμή μας, ενώ ο εχθρός μας γίνεται ισχυρότερος

<<Πλούσιος δεν είναι εκείνος που έχει πολλά, αλλά εκείνος που δεν έχει ανάγκη από τίποτε.>>

<<Θα πω για κάποιον ότι με αγαπάει, όχι μόνο όταν με επαινεί, αλλά και όταν με ελέγχει, για να με διορθώσει.>>

Δύσκολα ξεχνά κανείς μια παλαιά συνήθειά του και με δυσκολία δέχεται ν’ αλλάξει γνώμη. Αν βασίζεσαι περισσότερο στην ικανότητα του λογικού σου παρά στην υποταγή, που τρανό παράδειγμα μας έδωσε ο Ιησούς Χριστός, πολύ αργά και πολύ λίγο θα φωτισθείς σ’ ότι αφορά την πνευματική ζωή, επειδή ο Θεός απαιτεί να υπακούομε σ’ αυτόν και η φλογερή αγάπη να εξυψώνει το λογικό μας.

Συχνά όμως κάτι υπάρχει έξω από μας ή μέσα μας που μας παρασύρει. Πολλοί με ότι κάνουν αποβλέπουν κατά βάθος στο συμφέρον τους, χωρίς ωστόσο να το καταλαβαίνουν. Αυτοί φαίνεται να ζουν ειρηνικά όσο τα πράγματα βαδίζουν σύμφωνα με την επιθυμία τους. Μόλις όμως αντικρύσουν εμπόδια, αμέσως νιώθουν ταραχή και θλίψη. Η διαφορά στα φρονήματα και στις γνώμες δημιουργεί συχνά διχόνοιες ανάμεσα σε φίλους, σε γειτόνους, σε κληρικούς και σε ευσεβή πρόσωπα.

Συχνά κρίνουμε σύμφωνα με τις προτιμήσεις μας, επειδή η υπερβολική αγάπη στον εαυτό μας  κάνει να μην κρίνουμε μ’ ευθύτητα. Αν σ’ όλα όσα κάνουμε είχαμε στο νου μας μονάχα το Θεό, δε θα μας ετάραζαν οι αντίθετες γνώμες.

Στρέφε τα μάτια σου στον εαυτό σου κι απόφευγε να κρίνεις τις πράξεις των άλλων. Κρίνοντας κανείς τους άλλους κοπιάζει άδικα. Συχνά γελιέται.και εύκολα πέφτει στην αμαρτία. Κρίνοντας όμως τον εαυτό του πάντα ωφελείται.

Με τους πειρασμούς και τις δοκιμασίες φαίνεται η πρόοδος στην πνευματική ζωή και με αυτούς εξασφαλίζονται μεγαλύτερες αξιομισθίες και αποκαλύπτεται η αρετή. Δεν είναι διόλου δύσκολο να είναι κανείς ευσεβής και ζηλωτής, όσο όλα έρχονται ευνοϊκά. Όμως μεγάλη πρόοδο στην αρετή θα κάμουμε μόνον αν αντιμετωπίζουμε καρτερικά τις δυσκολίες. Μερικοί υπερνικούν μεγάλους πειρασμούς κι ωστόσο καταβάλλονται από μικρούς της καθημερινής ζωής. Αυτό γίνεται για να ταπεινώνονται βλέποντας πόσο ανίσχυροι είναι μπροστά σε ασήμαντα πράγματα και έτσι να μη υπερτιμούν τις δυνάμεις τους μπροστά στα μεγάλα.

Είναι αδύνατο για τον άνθρωπο όσο ζει ν΄απαλλαγεί τελείως από τους πειρασμούς, επειδή γεννήθηκε φέρνοντας μέσα του το σπέρμα της ροπής προς το κακό. Όταν η μια διαδικασία περνά, άλλη έρχεται. Ακατάπαυστα θα υποφέρουμε από κάτι, επειδή έχομε χάσει το αγαθό της αρχικής ευδαιμονίας. Πολλοί αγωνίζονται ν’ αποφύγουν ένα πειρασμό και όμως πέφτουν σε άλλο πολύ χειρότερο. Δεν αρκεί ν’ αποφεύγει κανείς τους πειρασμούς για να νικήσει. Η καρτερία και η αληθινή ταπείνωση μας κάνουν ισχυρότερους απ’ όλους τους εχθρούς μας.

Δεν πρέπει ν’απελπιζόμαστε όταν βρισκόμαστε σε πειρασμό, αλλά να προσευχόμαστε στο Θεό με περισσότερο ζήλο ζητώντας του να μας βοηθήσει στις δύσκολες στιγμές μας. Ο Θεός, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, δεν θα επιτρέψει να μας έλθουν πειρασμοί ανώτεροι από τις δυνάμεις μας και θα κάμει ο ίδιος ώστε να βρούμε τρόπο να μη μας καταβάλει ο πειρασμός για να μπορέσουμε να τον υποφέρουμε. Ταπεινώσου λοιπό κάτω από το ισχυρό χέρι του Θεού σε κάθε ταραχή και δοκιμασία, επειδή ο Θεός θα σώσει και θα υψώσει τους ταπεινούς στην καρδιά.

Εκείνος που αποφεύγει μονάχα τις εξωτερικές αφορμές του κακού και δεν το βγάζει από τη ρίζα του, θα ωφεληθεί ελάχιστα και οι πειρασμοί θα γυρίσουν γρήγορα και πιο βίαιοι απ’ όσο ήταν πριν. Σιγά – σιγά, με μεγάλη υπομονή και με τη βοήθεια του Θεού θα καταλάβεις καλύτερα το κακό, παρά με από τόσους τρόπους και πείσμα. Όταν βρίσκεσαι σε πειρασμό, ζήτα πάντα συμβουλές. Και μη φέρνεσαι με σκληρότητα σ’ εκείνον που υποφέρει, αλλά ενθάρρυνέ τον, όπως θα ήθελες να κάνουν για σένα. 

Μερικοί δοκιμάζουν οδυνηρούς πειρασμούς στην αρχή της πνευματικής ζωής των. Άλλοι στο τέλος. Κι άλλοι σ’ όλη τους τη ζωή. Άλλοι δοκιμάζονται πολύ λίγο, σύμφωνα με τη σοφή και δίκαιη απόφαση του Θεού που ξέρει την κατάσταση και σταθμίζει την αξιομισθία κάθε ανθρώπου και που διαθέτει τα πάντα για τη σωτηρία των εκλεκτών του.

 Όσο ενοχλητικοί και κουραστικοί αν είναι οι πειρασμοί, συχνά είναι ωφέλιμοι, επειδή μ’ αυτούς ο άνθρωπος ταπεινώνεται, καθαρίζεται και διδάσκεται. Όλοι οι Άγιοι πέρασαν από πολλές θλίψεις και πειρασμούς και βγήκαν κερδισμένοι. Εκείνους όμως που δεν μπόρεσαν ν’ αντισταθούν, τους αποδοκίμασε ο Θεός κι έτσι έχασαν το δρόμο της σωτηρίας..

Όσο ζούμε σ’ αυτό τον κόσμο δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε τις δοκιμασίες και τους πειρασμούς, καθώς το λέει και ο Ιώβ: «πειρατήριον εστίν ο βίος ανθρώπου επί της γης». Πρέπει λοιπόν ο καθένας να φυλάγεται από τους πειρασμούς που τον τριγυρνούν, να είναι πάντα άγρυπνος και να προσεύχεται για να μη πιαστεί στις παγίδες του διαβόλου που ποτέ δεν κοιμάται, αλλά «ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη».δεν υπάρχει άνθρωπος τόσο τέλειος και τόσο άγιος που να μη βασανίζεται κάποτε από πειρασμούς και ούτε μπορούμε να γλιτώσουμε εντελώς απ’ αυτούς.

Ποιος είναι τόσο σοφός ώστε να τα γνωρίζει όλα; Μην εμπιστεύεσαι λοιπόν πολύ στη δική σου κρίση, αλλά με προθυμία ν’ ακούς τι λένε και οι άλλοι.         

Αν η γνώμη σου είναι καλή, αλλά προς χάρη του Θεού την παραβλέψεις για ν’ ακολουθήσεις άλλη, τούτο θα σε ωφελήσει πιο πολύ.