Το να αλλάξεις τους άλλους ίσως δεν το μπορείς το να τους αγαπάς όμως το μπορείς, αυτή είναι και η σπουδαιότερη βοήθεια για την αλλαγή τους. Μην θέλουμε τον άλλον όπως εμάς μας αρέσει αλλά όπως του Θεού αρέσει.

Ταπείνωσις εἷναι νά σφάλλῃ ὁ ἄλλος καί, πρίν προλάβῃαὐτός νά ζητήσῃ συγχώρησιν, νά τοῦ βάνωμεν ἡμεῖς μετάνοιαν, λέγοντες:
Συγχώρησον, ἀδελφέ, εὐλόγησον! Μή σοῦ φαίνεται πολύ καί δύσκολον αὐτό. Εἷναι ἕνα οὐδέν ἐμπρός εἰς ἐκεῖνο ὅπου ἔκαμε πρός ἡμᾶς ὁΔεσπότης Χριστός. Ἐνώπιον τῶν Ἀποστόλων ἔσκυψε καί ἔβαλε μετάνοιαν ἀπό τοῦουρανοῦεἰς τήν γῆν· Θεός πρός ανθρώπους! Καί σύ κάμεις τόν κόσμον ἄνω κάτω διά νά μήν εἰπῆς ἕνα «εὐλόγησον»! Ποῦλοιπόν ἡταπείνωσις;

Παραιτήσου από το δικό σου θέλημα, για να βρεις ειρήνη ψυχής. Γιατί το θέλημα του ανθρώπου, έχει γίνει χάλκινο τείχος και εμποδίζει το φωτισμό και την ειρήνη.

Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώ αναπαύσω υμάς, ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν. Διότι πράος είμι και ταπεινός την καρδία και ευρήσετε ανάπαυση εις τας ψυχάς υμών. Να λοιπόν που αυτός που αγαπά την ζωή, τον Χριστό είναι πράος, είναι ταπεινός, είναι ήρεμος, είναι γλυκός και εις τα λόγια του και εις τα έργα του και εις την συμπεριφορά του και οι άνθρωποι εκεί βρίσκουν ανάπαυση, ας είναι και αυτός άνθρωπος. Όπου υπάρχει η αγάπη λοιπόν προς την ζωή, προς τον Χριστό, όπου υπάρχει η θυσία και όπου υπάρχει η καλή συμπεριφορά και η πραότης εκεί τρέχει ο κόσμος.

Φάρμακα εἷναι οἱπειρασμοί καί βότανα ἰατρικά, ὅπου θεραπεύουν τά φανερά πάθη καί τές ἀόρατες πληγές μας. Ἔχε λοιπόν ὑπομονήν διά νά κερδίζῃς καθ' ἑκάστην καί νά ταμιεύῃς μσθόν καί ἀνάπαυσιν καί χαράν εἰς τήν οὐράνιον Βασιλείαν.
Διότι ἔρχεται νύξ, ἡτοῦθανάτου, καί οὐδείς πλέον δύναται ἐργάζεσθαι. Διά τοῦτο σπεύσον. Ὀλίγος ὁκαιρός.

Η ζωή του ανθρώπου, παιδί μου, είναι θλίψη, διότι είναι στην εξορία. Μή ζητείς τελεία ανάπαυση. Ο Χριστός μας σήκωσε το Σταυρό, και μείς θα σηκώσουμε. Όλες τις θλίψεις, εάν τις απομένουμε, βρίσκομε Χάρη παρά Κυρίου. Γι' αυτό μας αφήνει ο Κύριος να πειραζόμαστε, για να δοκιμάζει το ζήλο και την αγάπη, που έχουμε προς αυτόν. Γι' αυτό χρειάζεται υπομονή. Χωρίς υπομονή δεν γίνεται ο άνθρωπος πρακτικός, δεν μαθαίνει τα πνευματικά, δεν φθάνει σε μέτρα Αρετής και τελειώσεως.

Πάντως, το να μη θέλουμε να αλλάξουμε καθόλου και σε τίποτε.
Το να μη σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας ή μια διαφορετική άποψη ή έναν διαφορετικό άνθρωπο, κάτι δείχνει για τον μέσα μας κόσμο. Κάτι ανησυχητικό.
Για την ανασφάλειά μας, τις άμυνές μας, τις τρελές φοβίες μας, την ετοιμοπόλεμη διάθεσή μας, τα αδελφοκτόνα αισθήματά μας.
Τις στιγμές αυτές, ξεχνάμε τελείως την αγάπη στον αδερφό μας, τη συγχώρεση κι ευσπλαχνία, που ο ίδιος ο Χριστός δίδαξε!!(π Ανδρέας Κονάνος)

Πήγε κάποτε ένας αδελφός σε κάποιον Γέροντα και του λέει: «Ο αδελφός μου με βγάζει από τη σειρά μου πηγαίνοντας εδώ κι εκεί και στενοχωριέμαι».

Κι ο Γέροντας τον παρηγόρησε συμβουλεύοντάς τον: «Να τον υπομείνεις, αδελφέ, και ο Θεός βλέποντας τον κόπο της υπομονής σου, θα τον επαναφέρει. Γιατί με τρόπο σκληρό δεν είναι εύκολο να μεταστρέψεις κάποιον. Ούτε ένας δαίμονας διώχνει άλλον δαίμονα. Αλλά μάλλον με την καλοσύνη σου θα τον επαναφέρεις. Γιατί και ο Θεός μας ελκύει τους ανθρώπους προσφέροντάς τους την παρηγοριά».

Πρόσεχε να μήν κατακρίνεις. Διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η Χάρη και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτεις, να ταπεινώνεσαι, να βλέπεις τα δικά σου σφάλματα. Αλλ' όταν υποχωρεί η Χάρη για να δοκιμαστεί ο άνθρωπος, τότε γίνονται όλα σαρκικά και πέφτει η ψυχή. Συ όμως, τότε μή χάνεις την προθυμία σου, άλλα φώναζε διαρκώς την ευχή με βία, με το ζόρι, με πόνο πολύ. ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με''. Και πάλι και πολλές φορές, το ίδιο συνεχώς. Και σαν να ατενίζεις νοερά τον Χριστό να του λέγεις: ''...Δόξα σοι, δόξα σοι, ο Θεός μου''. Και υπομένοντας, πάλι θα έλθει η Χάρη, πάλι η χαρά. Όμως και πάλι ο πειρασμός και η λύπη, η ταραχή και τα νεύρα. Αλλά και πάλιν αγώνας, νίκη, ευχαριστία. Και αυτό γίνεται μέχρις ότου σιγά-σιγά καθαρίζεσαι από τα πάθη και γίνεσαι πνευματικός.

H αγάπη δεν λέει ποτέ: Τι πρέπει να κάνω; αλλά: Τι μπορώ να κάνω;

Μια γερή μνήμη είναι πραγματικό δώρο Θεού. Είναι φορές όμως, που το να μπορείς να ξεχνάς είναι ακόμη καλύτερο θεϊκό δώρο.

Το μυστικό της ζωής δεν είναι να κάνουμε αυτό που μας αρέσει, αλλά να μας αρέσει αυτό που κάνουμε.

Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου ολοι να ζούμε ελεύθεροι. Ελεύθεροι σωματικά. Ελεύθεροι και ψυχικά, για να τραγουδούμε την ομορφιά της ζωής, έστω και φτωχοί, έστω και τυφλοί, έστω και παράλυτοι. Η ομορφιά βιώνεται μέσα μας. Και πάνω από όλα, να ψάλλουμε με ευγνωμοσύνη τον ύμνο της αγάπης της Παναγίας μας προς τον Υιό και Θεό της: «Ω γλυκύ μου έαρ… »! Ω γλυκιά μου άνοιξη! Ώ Χριστέ μου, πόσο σ’ ευχαριστώ που Σε γνώρισα! Πόσο σε αγαπώ! Μαζί Σου είμαι ελεύθερος. Μαζί Σου θέλω να συνεχίσω να ζώ. Θέλω να υπάρχω.

Όποιος δεν προστρέχει αλλά απλώς τρέχει στο Θεό, του ψιθυρίζει βιαστικά μερικά αιτήματα κι ύστερα φεύγει, ποτέ δεν βλέπει το Θεό.

Τι είναι γάμος; Ο ένας να πολεμάει και ο άλλος να δένει πληγές

Ο καλός λόγος δεν κοστίζει τίποτα. Αξίζει όμως πολλά και αγοράζεται πολύ ακριβά.

Όταν ο Θεός θελήσει να καταστρέψει τον μέρμηγκα, του δίνει φτερά. Και όταν ο Σατανάς θελήσει να καταστρέψει τον αλαζόνα, του βάζει μεγάλες ιδέες.

* Κατά το τριακοστό πέμπτο έτος της ηλικίας, δηλαδή στο ήμισυ της επιγείου ζωής, συμβαίνει να κάνει ο άνθρωπος μεγάλο αγώνα για την διατήρηση του εαυτού του. Πολλοί σ’ αυτή την ηλικία δεν παραμένουν στην αρετή, ξεφεύγουν, και ακολουθούν τον δρόμον των επιθυμιών τους.

* Κάθε πρόοδο και επιτυχία σ’ οποιοδήποτε τομέα της ζωής μας πρέπει να αποδίδουμε στον Κύριο και μαζί με τον προφήτη να λέμε: «Μη ημίν, Κύριε, μη ημίν, αλλ’ ή τω ονόματι σου δός δόξαν» (Ψαλμ. ριγ’,9). (Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ)

* Για να διατηρήσεις την ψυχική ειρήνη πρέπει να διώχνεις από κοντά σου την αθυμία, να προσπαθείς να έχεις το πνεύμα της χαράς, να αποφεύγεις την κατάκριση των άλλων και να συγκαταβαίνεις στις αδυναμίες του αδελφού σου. (Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ)

. Ζήτα τον κατάλληλο καιρό να εξετάζεις τον εαυτό σου και συλλογίζου συχνά τις ευεργεσίες που σου έκαμε ο Θεός. Παραμέριζε ότι προκαλεί την περιέργεια και καταγίνου με κείνα που συγκινούν την καρδιά και τέρπουν το πνεύμα.. απόφευγε τις περιττές κουβέντες και τις επιζήμιες συντροφιές, κλείνε τ’ αυτιά σου στο μάταιο θόρυβο του κόσμου και θα δεις πως έχεις αρκετό και κατάλληλο καιρό για ευλαβικούς στοχασμούς. Οι μεγαλύτεροι Άγιοι αποφεύγανε όσο μπορούσαν να συναναστρέφονται τους ανθρώπους και προτιμούσαν να ζουν μυστικά με το Θεό.

 Αν επιμέναμε με πίστη στον αγώνα, θα βλέπαμε τότε χωρίς άλλο τη βοήθεια του Θεού να μας ενισχύει από τον ουρανό. Επειδή ο Θεός είναι πάντα έτοιμος να βοηθήσει εκείνους που αντιστέκονται στους πειρασμούς κι ελπίζουν στη χάρη του. Είναι επίσης ο Θεός που μας δίνει ευκαιρίες να αγωνιστούμε για να βγούμε νικητές. Μ’ αν βασίσουμε την πρόοδο της χριστιανικής ζωής αποκλειστικά στην τήρηση των εξωτερικών τύπων, η ευσέβειά μας δεν θα κρατήσει πολύ καιρό. Ας φθάσει λοιπόν η αξίνη βαθιά στη ρίζα του κακού έτσι που καθαροί από κάθε πάθος να εξασφαλίσουμε την ψυχική ειρήνη

Αν νεκρώναμε τελείως το εγώ μας και μένανε ατάραχοι εσωτερικά, θα μπορούσαμε να χαρούμε τα θεία πράγματα και θ’ αποκτούσαμε πείρα της μελέτης των ουρανίων. Το κυριότερο και μάλιστα το μοναδικό εμπόδιο στην πρόοδό μας είναι ότι δεν είμαστε λυτρωμένοι από τα πάθη μας και τις επιθυμίες μας, και δεν προσπαθούμε ν’ ακολουθούμε το δρόμο της τελειότητας που άνοιξαν οι Άγιοι. Έτσι αντικρύζοντας και την παραμικρή ακόμη δυσκολία, αμέσως χάνομε το ηθικό μας και καταφεύγομε στην ανθρώπινη παρηγοριά