Το να αποχτάς είναι χαρά. Το να χαρίζεις είναι ευτυχία.

*«Η επιείκεια και η πραότητα είναι ο δυνατός θώρακας της ψυχής»

Τα πουλιά κυνηγούν τους ώριμους καρπούς οι συκοφάντες τους μεστούς σε αρετή και αξία ανθρώπους.

Όσο περισσότερο σκέφτεται ο νους τόσο λιγότερο μιλά η γλώσσα. Και όσο βαθύτερα εξετάζει η σκέψη τόσο δυσκολότερα εκφέρουμε γνώμη.

*Κανείς δεν μπορεί να αναγκάσει τους άλλους να τον αγαπήσουν. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να γίνει άξιος να αγαπηθεί

Όταν μιλάμε σπέρνουμε κι όταν ακούμε θερίζουμε.         Σεραφείμ Παπακώστας

*Με το να παίρνεις γίνεσαι.

Με το να δίνεις είσαι.

                             Από τη Συλλογή Στάχυα

                        του Κωνσταντίνου Κούρκουλα

*Δώσε:

Στον πεινασμένο από το πιάτο σου.

Στον πονεμένο από την καρδιά σου.

Στον απελπισμένο από την Πίστη σου

Όταν προσεύχεσαι μην δίνεις οδηγίες στο Θεό. Παρουσιάσου για να αναλάβεις υπηρεσία

Τίποτε δεν είναι έξω από τα θέματα της Προσευχής, εκτός από εκείνα, που είναι έξω από το θέλημα του Θεού.

Είναι δύσκολο για τα παιδιά να μάθουν καλούς τρόπους αν δεν τους βλέπουν στους μεγάλους

Η δόξα είναι μια γέφυρα. Πέρασέ την αλλά μην χτίσεις εκεί το σπίτι σου.

<<Θα πω για κάποιον ότι με αγαπάει, όχι μόνο όταν με επαινεί, αλλά και όταν με ελέγχει, για να με διορθώσει.>> 

<<Να τιμούμε τη μητέρα μας. Ο καθένας έχει την δική του μητέρα. Όλοι όμως έχουμε κοινή μητέρα την Πατρίδα και αυτήν πρέπει να τιμούμε ιδιαίτερα.>>

Έχουμε λοιπόν ανάγκη όχι μόνο από αγίους, αλλά και για να θέσουμε την αγιότητα ως στόχο της ζωής μας. Όχι για να υπεραιρόμεθα, αλλά για να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι ο Χριστός μας καλεί να γίνουμε μαθητές Του. Μας θέλει αξίους Του. Βεβαίως κάτι τέτοιο με τα δικά μας μέτρα είναι ανέφικτο. Το Άγιο Πνεύμα όμως αναπληρώνει τα ελλείποντα και θεραπεύει τα ασθενή. Ας δούμε λοιπόν τόσο τον τρόπο που ζούμε εν χρόνω όσο και τους στόχους της ζωής μας μέσα από αυτή την προοπτική. Είναι δρόμος ευλογίας και όντως ζωής.

Άγιος δεν είναι ο τέλειος, ο αναμάρτητος, ούτε κατ’ ανάγκην ο περιθωριοποιημένος από τους ανθρώπους. Άγιος γίνεται αυτός που αγωνίζεται. Αυτός που αντλεί δύναμη και παραδείγματα από όσους προηγήθηκαν στην οδό αυτή. Αυτός που ζει την χαρά της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στη ζωή του και γίνεται καρπός του Ευαγγελίου.

Ο άνθρωπος ο οποίος έχει ως κέντρο της ζωής του ό,τι έχει και όχι την αγάπη προς το Πρόσωπο Εκείνο που του δίνει ό,τι έχει, από τον χρόνο και τη ζωή, μέχρι τα πρόσωπα, τα βιώματα, τις δυνατότητες για αναζήτηση νοήματος, αυτός ο άνθρωπος τελικά δεν μπορεί να ακολουθήσει την οδό της αγιότητας, την οδό της μαθητείας στο Χριστό.

Θα κάνεις εργόχειρο, κάνεις ένα διακόνημα, μην αφήνεις την ευχούλα, γιατί και η ευχή σε θεοποιεί. Το πρώτο-πρώτο, πατέρες, που θα αισθανθείτε, θα είναι η χαρά! Το πρώτο στάδιο, το πρώτο σημείο, το οποίο θα αισθανθείτε λέγοντας την ευχή, είναι η χαρά. Και η χαρά δεν είναι τίποτες άλλο, ένα πετραδάκι στην ακροθαλασσιά, είναι το πράγμα ότι μέσα αρχίζεις να φωτίζεσαι! Γι' αυτό λέγε την ευχούλα, λέγε την ευχούλα, λέγε την ευχούλα και αυτό θα σε φέρει σε άλλη κατάσταση πολύ καλύτερη, την οποία όσο και να σκεφθείς, δεν μπορείς να σκεφθείς..     Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Ο Θεός μας θέλει καρδίαν καθαράν. Να προσέχουμε μόνο στο Θεό. Ο Θεός δεν θέλει μέσα στην καρδιά μας συντροφιές, θέλει μόνον Αυτός να βασιλεύει. Αν μπορούμε να το πετύχουμε, τότες πετυχαίνουμε και εύκολα την καρδιακή προσευχή.

Έλεγα κι εγώ στον Γέροντα: «Γέροντα, και στην κόλαση να πάω δεν φοβάμαι, αρκεί την ευχή να λέω». Τόση γλυκύτητα, τόση χαρά σου παραδίδει μέσα αυτή η ευχούλα -μικρή είναι, αλλά πόση δύναμη έχει!- οπότε λες, και στην κόλαση να πάω δεν φοβάμαι, θα λέω την ευχή και στην κόλαση. Αυτά δέστε τα, γιατί τα περάσαμε και τα παραδίδομε και σε σας.     Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

. Όσο ζούμε σ’ αυτό τον κόσμο δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε τις δοκιμασίες και τους πειρασμούς, καθώς το λέει και ο Ιώβ: «πειρατήριον εστίν ο βίος ανθρώπου επί της γης». Πρέπει λοιπόν ο καθένας να φυλάγεται από τους πειρασμούς που τον τριγυρνούν, να είναι πάντα άγρυπνος και να προσεύχεται για να μη πιαστεί στις παγίδες του διαβόλου που ποτέ δεν κοιμάται, αλλά «ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη».δεν υπάρχει άνθρωπος τόσο τέλειος και τόσο άγιος που να μη βασανίζεται κάποτε από πειρασμούς και ούτε μπορούμε να γλιτώσουμε εντελώς απ’ αυτούς

Ο άνθρωπος πρέπει να στηρίζεται αποκλειστικά στο Θεό, ώστε να μην έχει ανάγκη από την παρηγοριά των ανθρώπων. Όταν ταραχή είτε πειρασμοί είτε πονηροί διαλογισμοί βασανίζουν ένα καλοπροαίρετο άνθρωπο, τότε ο άνθρωπος αυτός καταλαβαίνει πόσο μεγάλη ανάγκη έχει από το Θεό κι ότι χωρίς τη βοήθειά του είναι ανίκανος να κάμει οποιοδήποτε καλό. Και τότε θλίβεται, στενάζει και προσεύχεται εξαιτίας των κακών που υποφέρει. Η ζωή τον πλήττει και περιμένει εγκαρτερώντας το θάνατο να τον λυτρώσει από τα δεσμά του για να ζήσει κοντά στο Χριστό. Τότε ακόμη κατανοεί καλά ότι τέλεια ασφάλεια και απόλυτη ειρήνη δεν υπάρχουν σ’ αυτό τον κόσμο.

Είναι καλό να διαφωνούν κάποτε οι άλλοι μαζί μας και να έχουν δυσμενή ή έστω όχι πολύ καλή ιδέα για μας, όσο άριστες κι αν είναι οι προθέσεις και οι πράξεις μας. Αυτό συντελεί συχνά στο να γινόμαστε ταπεινοί και να φυλαγόμαστε από την υπερηφάνεια και τη ματαιοδοξία. Επειδή όσο οι άνθρωποι μας ταπεινώνουν και μας υποτιμούν, τόσο αναζητούμε περισσότερο το Θεό, που ξέρει τι κρύβουμε στο βάθος της καρδιάς μας.

. Είναι καλό για μας να συναντούμε από καιρό σε καιρό εμπόδια και να ταλαιπωρούμεθα, επειδή αυτά μας κάνουν να συγκεντρωνόμαστε στον εαυτό μας και να θυμόμαστε πως εδώ κάτω βρισκόμαστε σ’ εξορία και πως δεν πρέπει να στηρίζουμε τις ελπίδες μας στα πράγματα του κόσμου.