Προς πενθούσα μητέρα: Μην κλαις! Κι είν’ αγγελόπουλο

Προς πενθούσα μητέρα:

        Μην κλαις! Κι είν’ αγγελόπουλο

                Δεν ήτανε παιδί σου.

        Ενώ με τ’ άλλα χόρευε

                 Παιδιά του Παραδείσου.

        Το άμοιρο ξεστράτισε

                 Και σούπεσε στα στήθη.

        Κι ο Πλάστης σαν δεν άκουσε

                  τ’ ωραίο το τραγούδι.

        Σαν είδε αφού τα μέτρησε

                  Πως λείπ’ ένα αγγελούδι.

        Έστειλ’ ευθύς κάτω στη γη

                   και πήρε το παιδί σου.

        Και τώρα είναι μαζί Του

                    στον ουρανό ψηλά.

                                       Άγνωστου ποιητή