Δεν μπορείς να απαιτείς να διορθωθούν οι άλλοι την ώρα που εσύ είσαι φταίχτης και αδιόρθωτος. Ακόμη και αν διορθωθείς εσύ πάλι δεν πρέπει να απαιτείς την διόρθωση του άλλου. Ο Θεός ξέρει για τον άλλον πότε θα διορθωθεί.

Ο αληθινός επαναστάτης είναι αυτός που επαναστατεί πρώτα εναντίον του κακού εαυτού του, αυτός έχει την δύναμη να είναι φως στον κόσμο. Γι’ αυτό ο αληθινός επαναστάτης δεν ρίχνει ποτέ τα δικά του βάρη στους άλλους αντίθετα σηκώνει και των άλλων όπως κάνουν όλοι οι άγιοι του Χριστού. Σταυρώνονται αυτοί για να σωθεί ο κόσμος. Να ο αληθινός άνθρωπος, δεν ρίχνει βάρη στους άλλους αλλά σηκώνει και τα βάρη όλων. Αν καμια φορά βρεθεί και ο αγωνιστής αυτός σε αδιέξοδο και σηκώνει και αυτός μεγάλο φορτίο στην ύλη προπαντός τότε ο Θεός στέλνει τον Κηρυναίο ώστε να τον βοηθήσει να ανταπεξέλθει διότι η ύλη είναι απαραίτητη στο να διεξάγουμε αγώνες οι οποίοι θα ωφελήσουν την αναγέννηση του ανθρώπινου γένους.

Όσοι δεν έχουν το γνώθι σαυτόν κατακρίνουν, φωνάζουν και αποκαλούν τους άλλους εγκληματίες. Όταν δεν έχεις Χριστό η ζωή σου ομοιάζει σαν αυτόν τον αλεξιπτωτιστή που έπεσε από το αεροπλάνο χωρίς αλεξίπτωτο με φυσική συνέπεια να κινείται σπασμωδικά, να φωνάζει και να οδηγείται στον θάνατο, στον φρικτό θάνατο χωρίς κανείς να μπορεί να του προσφέρει την ελάχιστη βοήθεια.

Το μεγαλύτερο αξίωμα είναι να υπηρετείς τους άλλους, ου γαρ ήλθον διακονηθήναι αλλά διακονήσαι και δούναι την ζωήν αυτού λύτρον αντί πολλών.

Πολλές φορές όταν αποκτούμε μια κοινωνική, αξιόλογη θέση ή πολλά χρήματα αποκτάμε και ύφος, όταν έρθει αυτό εισπράττουμε δυσαρέσκεια και αποστροφή από τους γύρω μας. Γι’ αυτό να μην έχουμε ύφος αλλά ήθος.

Δεν αγωνιζόμαστε για να προσπεράσουμε κάποιον πνευματικό αδερφό μας αλλά αγωνιζόμεθα να γίνουμε καλύτεροι από τον χθεσινό έτερο κακό εαυτό μας

Ἐσύ νομίζεις ὅτι δέν ἔφθασεν ἡφωνή σου εἰς τούς Ἁγίους, εἰς τήν Παναγίαν μας, εἰς τόν Χριστόν. Μά, προτοῦἐσύ φωνάξης, οἱἍγιοι ἔσπευσαν εἰς βοήθειαν σου γνωρίζοντες ὅτι θά τούς ἐπικαλεσθῇς καί θά ζητήσῇς τήν ἐκ Θεοῦπροστασίαν τους. Ὅμως ἐσύ μή βλέπων πέραν αὑτῶν ὅπου φαίνονται καί μή γνωρίζων τό πῶς ὁΘεός κυβερνᾶτόν κόσμον θέλεις εὐθύς ὡς ἀστραπή νά γίνεται τό αἴτημά σου. Ὅμως δέν εἷναι ἔτσι.
ὉΚύριος ζητεῖτήν ὑπομονήν.

Ας σηκώσουμε ενωμένοι μια ψυχή, μια καρδιά, ένα φρόνημα όλοι μαζί ψηλά την δάδα του Θεού και είναι σίγουρο ότι όποιος παλεύει συν Θεό ουδέποτε νικάτε

Αγάπη: Είναι υπομονή, ελπίδα, πίστη, ανεκτικότητα. Να υπομένεις τον άλλον, να ελπίζεις ότι θα γίνει καλύτερος, να
πιστεύεις ότι θα γίνει καλύτερος, να πιστεύεις εις την σωτηρία του, να τον
ανέχεσαι με όλες τις παραξενιές του, αν είναι και εχθρός σου ακόμη, αγαπάτε
τους εχθρούς. Η αγάπη είναι συμπαντιαία και την έχει ο Θεός. Η αγάπη είναι μια σε
ολόκληρο τον κόσμο του σύμπαντος και δεν χωρίζεται, όποιος την χωρίζει,
πεθαίνει. Πως χωρίζεται; Με την κρίση.

Το να αλλάξεις τους άλλους ίσως δεν το μπορείς το να τους αγαπάς όμως το μπορείς, αυτή είναι και η σπουδαιότερη βοήθεια για την αλλαγή τους. Μην θέλουμε τον άλλον όπως εμάς μας αρέσει αλλά όπως του Θεού αρέσει.

Ταπείνωσις εἷναι νά σφάλλῃ ὁ ἄλλος καί, πρίν προλάβῃαὐτός νά ζητήσῃ συγχώρησιν, νά τοῦ βάνωμεν ἡμεῖς μετάνοιαν, λέγοντες:
Συγχώρησον, ἀδελφέ, εὐλόγησον! Μή σοῦ φαίνεται πολύ καί δύσκολον αὐτό. Εἷναι ἕνα οὐδέν ἐμπρός εἰς ἐκεῖνο ὅπου ἔκαμε πρός ἡμᾶς ὁΔεσπότης Χριστός. Ἐνώπιον τῶν Ἀποστόλων ἔσκυψε καί ἔβαλε μετάνοιαν ἀπό τοῦουρανοῦεἰς τήν γῆν· Θεός πρός ανθρώπους! Καί σύ κάμεις τόν κόσμον ἄνω κάτω διά νά μήν εἰπῆς ἕνα «εὐλόγησον»! Ποῦλοιπόν ἡταπείνωσις;

Παραιτήσου από το δικό σου θέλημα, για να βρεις ειρήνη ψυχής. Γιατί το θέλημα του ανθρώπου, έχει γίνει χάλκινο τείχος και εμποδίζει το φωτισμό και την ειρήνη.

Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώ αναπαύσω υμάς, ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν. Διότι πράος είμι και ταπεινός την καρδία και ευρήσετε ανάπαυση εις τας ψυχάς υμών. Να λοιπόν που αυτός που αγαπά την ζωή, τον Χριστό είναι πράος, είναι ταπεινός, είναι ήρεμος, είναι γλυκός και εις τα λόγια του και εις τα έργα του και εις την συμπεριφορά του και οι άνθρωποι εκεί βρίσκουν ανάπαυση, ας είναι και αυτός άνθρωπος. Όπου υπάρχει η αγάπη λοιπόν προς την ζωή, προς τον Χριστό, όπου υπάρχει η θυσία και όπου υπάρχει η καλή συμπεριφορά και η πραότης εκεί τρέχει ο κόσμος.

Φάρμακα εἷναι οἱπειρασμοί καί βότανα ἰατρικά, ὅπου θεραπεύουν τά φανερά πάθη καί τές ἀόρατες πληγές μας. Ἔχε λοιπόν ὑπομονήν διά νά κερδίζῃς καθ' ἑκάστην καί νά ταμιεύῃς μσθόν καί ἀνάπαυσιν καί χαράν εἰς τήν οὐράνιον Βασιλείαν.
Διότι ἔρχεται νύξ, ἡτοῦθανάτου, καί οὐδείς πλέον δύναται ἐργάζεσθαι. Διά τοῦτο σπεύσον. Ὀλίγος ὁκαιρός.

Η ζωή του ανθρώπου, παιδί μου, είναι θλίψη, διότι είναι στην εξορία. Μή ζητείς τελεία ανάπαυση. Ο Χριστός μας σήκωσε το Σταυρό, και μείς θα σηκώσουμε. Όλες τις θλίψεις, εάν τις απομένουμε, βρίσκομε Χάρη παρά Κυρίου. Γι' αυτό μας αφήνει ο Κύριος να πειραζόμαστε, για να δοκιμάζει το ζήλο και την αγάπη, που έχουμε προς αυτόν. Γι' αυτό χρειάζεται υπομονή. Χωρίς υπομονή δεν γίνεται ο άνθρωπος πρακτικός, δεν μαθαίνει τα πνευματικά, δεν φθάνει σε μέτρα Αρετής και τελειώσεως.

Πάντως, το να μη θέλουμε να αλλάξουμε καθόλου και σε τίποτε.
Το να μη σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας ή μια διαφορετική άποψη ή έναν διαφορετικό άνθρωπο, κάτι δείχνει για τον μέσα μας κόσμο. Κάτι ανησυχητικό.
Για την ανασφάλειά μας, τις άμυνές μας, τις τρελές φοβίες μας, την ετοιμοπόλεμη διάθεσή μας, τα αδελφοκτόνα αισθήματά μας.
Τις στιγμές αυτές, ξεχνάμε τελείως την αγάπη στον αδερφό μας, τη συγχώρεση κι ευσπλαχνία, που ο ίδιος ο Χριστός δίδαξε!!(π Ανδρέας Κονάνος)

Πήγε κάποτε ένας αδελφός σε κάποιον Γέροντα και του λέει: «Ο αδελφός μου με βγάζει από τη σειρά μου πηγαίνοντας εδώ κι εκεί και στενοχωριέμαι».

Κι ο Γέροντας τον παρηγόρησε συμβουλεύοντάς τον: «Να τον υπομείνεις, αδελφέ, και ο Θεός βλέποντας τον κόπο της υπομονής σου, θα τον επαναφέρει. Γιατί με τρόπο σκληρό δεν είναι εύκολο να μεταστρέψεις κάποιον. Ούτε ένας δαίμονας διώχνει άλλον δαίμονα. Αλλά μάλλον με την καλοσύνη σου θα τον επαναφέρεις. Γιατί και ο Θεός μας ελκύει τους ανθρώπους προσφέροντάς τους την παρηγοριά».

Πρόσεχε να μήν κατακρίνεις. Διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η Χάρη και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτεις, να ταπεινώνεσαι, να βλέπεις τα δικά σου σφάλματα. Αλλ' όταν υποχωρεί η Χάρη για να δοκιμαστεί ο άνθρωπος, τότε γίνονται όλα σαρκικά και πέφτει η ψυχή. Συ όμως, τότε μή χάνεις την προθυμία σου, άλλα φώναζε διαρκώς την ευχή με βία, με το ζόρι, με πόνο πολύ. ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με''. Και πάλι και πολλές φορές, το ίδιο συνεχώς. Και σαν να ατενίζεις νοερά τον Χριστό να του λέγεις: ''...Δόξα σοι, δόξα σοι, ο Θεός μου''. Και υπομένοντας, πάλι θα έλθει η Χάρη, πάλι η χαρά. Όμως και πάλι ο πειρασμός και η λύπη, η ταραχή και τα νεύρα. Αλλά και πάλιν αγώνας, νίκη, ευχαριστία. Και αυτό γίνεται μέχρις ότου σιγά-σιγά καθαρίζεσαι από τα πάθη και γίνεσαι πνευματικός.

H αγάπη δεν λέει ποτέ: Τι πρέπει να κάνω; αλλά: Τι μπορώ να κάνω;

Μια γερή μνήμη είναι πραγματικό δώρο Θεού. Είναι φορές όμως, που το να μπορείς να ξεχνάς είναι ακόμη καλύτερο θεϊκό δώρο.

Το μυστικό της ζωής δεν είναι να κάνουμε αυτό που μας αρέσει, αλλά να μας αρέσει αυτό που κάνουμε.

Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου ολοι να ζούμε ελεύθεροι. Ελεύθεροι σωματικά. Ελεύθεροι και ψυχικά, για να τραγουδούμε την ομορφιά της ζωής, έστω και φτωχοί, έστω και τυφλοί, έστω και παράλυτοι. Η ομορφιά βιώνεται μέσα μας. Και πάνω από όλα, να ψάλλουμε με ευγνωμοσύνη τον ύμνο της αγάπης της Παναγίας μας προς τον Υιό και Θεό της: «Ω γλυκύ μου έαρ… »! Ω γλυκιά μου άνοιξη! Ώ Χριστέ μου, πόσο σ’ ευχαριστώ που Σε γνώρισα! Πόσο σε αγαπώ! Μαζί Σου είμαι ελεύθερος. Μαζί Σου θέλω να συνεχίσω να ζώ. Θέλω να υπάρχω.

Όποιος δεν προστρέχει αλλά απλώς τρέχει στο Θεό, του ψιθυρίζει βιαστικά μερικά αιτήματα κι ύστερα φεύγει, ποτέ δεν βλέπει το Θεό.

Τι είναι γάμος; Ο ένας να πολεμάει και ο άλλος να δένει πληγές