Κάποτε διδασκόμαστε περισσότερα από τα σφάλματα ενός ανθρώπου παρά από τις αρετές του.

Η ομορφιά του πλούτου δεν βρίσκεται στο πορτοφόλι, αλλά στην προσφορά βοήθειας σε όσους έχουν ανάγκη.

Όσοι ζουν χωρίς πίστη, γράφουν το όνομά τους στην άμμο της ματαιότητας. Όσοι ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, το γράφουν στην πέτρα της αθανασίας.

Όπως ο κλέφτης δεν πάει στα άχυρα αλλά στο χρυσάφι, έτσι και ο διάβολος δεν πάει στους υποχείριούς του αλλά στους ενάρετους.

Eίναι μεγάλο πράγμα να εξουσιάζεις άλλους. Είναι όμως μεγαλύτερο να εξουσιάζεις τον εαυτό σου.

Οι άγιοι έγιναν άγιοι, γιατί είχαν την δύναμη να ξαναρχίζουν κάθε μέρα από την αρχή την προσπάθειά τους.

Στον κόσμο αυτό δύο ευκαιρίες έχει ο άνθρωπος να λέει τον πόνο του άφοβα. Τη μητρική αγκαλιά όταν είναι παιδί και την αγκαλιά του Θεού πάντοτε.

Eίναι αδύνατο να αγιασθεί το όνομα του Θεού από μας, αν μας εξουσιάζουν τα πάθη.

Δεν φαίνεται κανείς ποτέ του τόσο γελοίος από τα ελαττώματα που έχει όσο από τα προτερήματα που προσποιείται ότι έχει.

Η αγωνία είναι το τέλος της πίστης. Και η πίστη είναι το τέλος της αγωνίας.

Όσο δύσκολο είναι να φέρεις έναν άνθρωπο κοντά στο καλό με μαθήματα, άλλο τόσο εύκολο είναι να το κάνεις με το παράδειγμά σου.

Η ευτυχία δεν είναι να κάνεις αυτό που θέλεις, όσο να μην κάνεις αυτό που δεν θέλεις…

Ο πραγματικά ενάρετος κάνει στα κρυφά αυτό που θα μπορούσε να κάνει μπροστά σ’ όλο τον κόσμο. Αντίθετα από τον υποκριτή.       Μέγας Βασίλειος

Οι μόνες βέβαιες αρετές είναι εκείνες, που ούτε καν τις υποπτεύεται κανείς.        

                                                                   Μέγας Βασίλειος

Η κακία υποβλέπει. Η σύνεση προβλέπει. Η αγάπη παραβλέπει

Πρέπει πάντοτε να υπομένουμε όλα χάριν του Θεού, ευχαρίστως. Η ζωή μας είναι μια στιγμή συγκριτικά με την αιωνιότητα, και γι’ αυτό: «Ουκ άξια, κατά τον Απόστολον, τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς» (Ρωμ. η’, 18). (Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ)

Πρέπει πάντοτε να υπομένουμε όλα χάριν του Θεού, ευχαρίστως. Η ζωή μας είναι μια στιγμή συγκριτικά με την αιωνιότητα, και γι’ αυτό: «Ουκ άξια, κατά τον Απόστολον, τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς» (Ρωμ. η’, 18). (Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ)

* Ας αγαπήσουμε την ταπεινοφροσύνη για να δούμε την δόξα του Θεού, διότι όπου στάζει η ταπεινοφροσύνη εκεί αναβλύζει η δόξα του Θεού. (Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ)

Για καμιά αιτία, ούτε ακόμη από αγάπη σε κάποιο πρόσωπο δεν πρέπει να κάνουμε έστω και το παραμικρότερο κακό. Μπορούμε όμως ν’ αναβάλλουμε την εκτέλεση καλού έργου, αν η αναβολή είναι προς το συμφέρον εκείνου ακριβώς που το έχει ανάγκη ή να το αντικαταστήσουμε με άλλο έργο καλύτερο. Κάνοντας έτσι, όχι μόνο δεν παραλείπουμε μια καλή πράξη, αλλά κάνομε άλλη καλύτερη. Η καλή πράξη ωφελεί εκείνον που την κάνει, μόνο όταν γίνεται με αγάπη. Και τότε η καλή πράξη, όσο κι αν αυτή είναι μικρή κι ανάξια λόγου, είναι καρποφόρα. Επειδή ο Θεός εκτιμά περισσότερο την καλή διάθεση, από το μέγεθος του καλού.

Εκείνος που αγαπά πολύ, κάνει πολύ και εκείνος που ότι κάνει το κάνει καλά, κάνει επίσης πολύ. Πολύ κάνει εκείνος που εξυπηρετεί περισσότερο το κοινό καλό, παρά το συμφέρον του. Πολλά έργα αν και φαίνονται έργα αγάπης, έχουν κίνητρα κοσμικά, επειδή η φυσική μας κλίση, η εγωπάθειά μας, η ελπίδα να μας αναγνωρίσουν το καλό που κάναμε και η επιθυμία του κέρδους πολύ σπάνια απουσιάζουν από τις πράξεις μας.

Στρέφε τα μάτια σου στον εαυτό σου κι απόφευγε να κρίνεις τις πράξεις των άλλων. Κρίνοντας κανείς τους άλλους κοπιάζει άδικα. Συχνά γελιέται.και εύκολα πέφτει στην αμαρτία. Κρίνοντας όμως τον εαυτό του πάντα ωφελείται. Συχνά κρίνουμε σύμφωνα με τις προτιμήσεις μας, επειδή η υπερβολική αγάπη στον εαυτό μας  κάνει να μην κρίνουμε μ’ ευθύτητα. Αν σ’ όλα όσα κάνουμε είχαμε στο νου μας μονάχα το Θεό, δε θα μας ετάραζαν οι αντίθετες γνώμες.Στρέφε τα μάτια σου στον εαυτό σου κι απόφευγε να κρίνεις τις πράξεις των άλλων. Κρίνοντας κανείς τους άλλους κοπιάζει άδικα. Συχνά γελιέται.και εύκολα πέφτει στην αμαρτία. Κρίνοντας όμως τον εαυτό του πάντα ωφελείται. Συχνά κρίνουμε σύμφωνα με τις προτιμήσεις μας, επειδή η υπερβολική αγάπη στον εαυτό μας  κάνει να μην κρίνουμε μ’ ευθύτητα. Αν σ’ όλα όσα κάνουμε είχαμε στο νου μας μονάχα το Θεό, δε θα μας ετάραζαν οι αντίθετες γνώμες.